The Sounding Burrows' Artikelen

Wie of wat zijn
The Sounding Burrows?

Contact

Als je graag iets voor me mee wilt nemen: hoeft niet, maar wil je het echt, dan is dat natuurlijk heel leuk!
Alleen ...
Ik houd niet van chocola, ik drink geen wijn of andere alcoholische dranken en ik ben allergisch voor bloemen (ik heb niet eens een vaas in huis!).
Waar je me wel erg blij mee maakt, is onderstaande.
Alvast bedankt!

5 mei 2013

Het is niet altijd makkelijk …

Hazle is gedekt door Scott en dit keer vond ze het wel ok. De vorige keer was ze blijkbaar te jong of te onervaren en moest ze eerst leren hoe het is om met een reu om te gaan als je loops bent, maar dit keer wist ze precies wat ze moest doen. En van de weersomstuit werd ook Malice loops, dus na al het onrustig wachten tot ze eindelijk zo ver zou zijn, werd ik helemaal blij.

Dat leidde tot een aantal trips naar Jan Albers voor de dekking. Eigenlijk had ik zijn nieuwe reutje High Flyer's Matador op het oog, maar die is nog erg onervaren en net als Hazle voor haar moest Malice eerst leren wat de bedoeling was. Helaas voor haar mocht ze daar niet zo lang over doen van mij als Hazle, want net als een aantal tantes en haar grootmoeder is zij er eentje die zelden loops wordt. Er zat dertien maanden tussen, dus deze loopsheid mislopen wilde zeggen waarschijnlijk wéér ruim een jaar moeten wachten. Bovendien ben ik er zeker van dat Malice een fantastische moeder zal zijn. Dat kan ik zien door de puppen die hier in huis voorbijkomen. Dus in dit geval de natuur een beetje geholpen.

Dat leek allemaal voorspoedig te gaan, al was de spanning in huis te snijden. Loopsheid maakt sommige teven flink narrig en zowel Hazle als Malice blijkt daar slachtoffer van te zijn. Daarnaast loopt de 6 maanden oude Chess ertussen die aan het wisselen is en aan alle kanten ongenoegen opstookt "omdat het zo leuk is". Een paar keer leidde dit tot een klein knokpartijtje. Aanvankelijk leek het alsof daar geen gewonden bij waren gevallen, maar gisterochtend merkte ik toch dat Hazle geraakt was. Haar oog traande. Een beetje Cav erop en nu gaat het al beter, maar ze is wel wat stilletjes. Is dat de dracht? Heeft ze misschien buikpijn? Ze heeft ook al twee keer haar brokken laten staan.

Toegegeven ze is nooit een grote eter en eigenlijk gedraagt ze zich prima. Is ze gewoon braaf en mis ik de jeugdige onbezonnenheid? Ik weet het niet en de ongerustheid blijft knagen. Uit ervaring weet ik dat dat blijft tot de puppen geboren zijn en op zijn minst een week of 8 zijn. Dan kom ik pas wat tot rust.

Bij Malice verloopt het ook niet vlekkeloos. Ze vloeit nog steeds (dag 20) en gister zat er een beetje bruine drap in haar plas. De schrik slaat me om het hart. Ze heeft toch geen infectie opgelopen door de dekking? Geen aanzet toch tot een baarmoederontsteking? Ik haal de vitamine C tabletten uit de kast en geef haar er een paar. Niets is beter om het immuunsysteem te ondersteunen dan vitamine C. En het is veilig te geven want vitamine C kun je niet overdoseren.

Ik besluit haar in de gaten te houden en als ze na het weekend nog vloeit naar de de dierenarts te gaan voor een antibioticakuur. Zou dat effect hebben op de puppen? Zou ze dan wel opnemen? De zorgen blijven knagen. En als ze inderdaad een probleem heeft, krijgen we dat dan opgelost met antibiotica? Doemscenarios schieten door mijn hoofd. Als het misgaat en ze zou een erge baarmoederontsteking krijgen en geopereerd moeten worden, wat dan? Dan heb ik nog maar één mogelijkheid om zwart te fokken. Maar nog erger "Kan ik Malice dan houden? Is dat verantwoord? Ze is nog heel jong en ik kan niet alles alleen maar houden voor de lol als ik zwart als kleur wil blijven behouden. Dan moet ik bij verlies van deze teef voor de fok beslist een andere aanschaffen, zodat ik mijn mogelijkheden met Scott vergroot. Maar ik kan geen onbeperkt aantal hondjes in huis hebben. Ik moet dan keuzes maken. Het idee dat ik Malice zou moeten plaatsen geeft me nachtmerries.

Mensen denken vaak zo makkelijk dat er met hondenfok snel en eenvoudig geld te verdienen valt. Waar ze niet aan denken is de slapeloze nachten die je er aan overhoudt. Aan de keren dat het misgaat. Aan de kosten die je maakt voor een klein nest (die vaak hoger zijn dan de opbrengst van het nest), maar vooral aan alle uren dat je ermee bezig bent. Honden zijn geen dingen. Het zijn levende wezens die een wezenlijke invloed hebben op je leven. Je gaat ervan houden. Je wordt er stapelgek op. Of, zoals in mijn geval en vele (hobby)fokkers met mij, je bent gek op de honden en daarom ga je fokken.

Malice is voor mij niet alleen, samen met haar broer Scott, mijn laatste mogelijkheid om zwart te fokken en te behouden, maar ook een van de allerleukste en gezelligste hondjes die ik ken. Het is ook een mooi hondje. Zo wil ik er nog wel tien hebben rondlopen. Dat is ook waarom ik met haar wil fokken. Ze is ideaal. Het idee dat dat fokken wellicht mis zou kunnen lopen en daarmee mijn kans op het behoud van zwart ernstig in gevaar brengt, alsmede al mijn werk van de afgelopen 15 jaar teniet doet omdat ik dan ergens anders vandaan zwart zou moeten zien te halen (wat niet makkelijk is want ik zoek altijd al naar zwarte teven om mijn lijn te versterken) en dat zwart is dan waarschijnlijk niet van het type waar ik naar streef, waar Malice wel zo'n beetje de belichaming van is, is een fokkersdilemma en ernstig genoeg op dat niveau.

Maar het idee dat er iets is met mijn kleine meid en dat ze ziek zou kunnen worden, mogelijk geopereerd zou moeten worden, haar kans op puppies krijgen en het geluk wat ze daaraan ontlenen moet missen, raakt me als mens. En het idee dat ik haar daar dan ook nog om kwijt zou moeten raken, omdat ik fokker ben en aan het voortbestaan van mijn ras moet denken - nee, daar wil ik niet eens aan. Ik kan mijn kleine Malice niet missen.

Dat is het effect van een paar druppels viezigheid in een ochtendplasje op de tegels. Ik voel me beroerd. Bah, laat een ander maar fokken, die spanning doet me geen goed. Maar ja, als we allemaal zo denken, blijven er niet veel fokkers over. En in het geval van Lakelandjes zijn er ook maar erg weinig fokkers. Hier in Nederland zijn we met ons drieën. Niet echt om over naar huis te schrijven.

En waarschijnlijk loopt dit wel met een sisser af. Meestal loopt het goed af, al heb ik ook al een paar keer flink ellende meegemaakt. Maar rust heb ik voorlopig niet. Als een havik houd ik mijn meiden in de gaten en maak me zorgen als ze minder eten, te veel eten, stiller zijn, te druk zijn, vult het buikje wel genoeg uit, heeft ze wel opgenomen, hoeveel puppen zitten erin (echo en röntgen geven wat dat betreft niet echt veel meer zekerheid, dat is alleen goed om te bepalen óf ze drachtig is, maar tegen de tijd dat dat nut heeft, zie ik dat zelf ook wel aan mijn teef) en bij het werpen: gaat het werpen vlot, zijn er geen complicaties, zit er niet te lang tussen de puppen in, zijn alle puppen er wel uit als de moeder besluit dat het mooi is geweest en gaat slapen, en dan als de puppen er zijn: zijn ze allemaal sterk genoeg en is het basisgewicht groot genoeg, drinken ze wel allemaal, bij meerdere puppen: wordt er niet eentje verdrongen, en bij een nest met maar eentje: gaat die wel goed opgroeien, hoe zorg ik dat het een sociaal en gezellig hondje wordt en geen drammer? Enz. Enz.

Je ziet, mijn zorg is voorlopig nog niet over. Ik vind het idee van puppen heerlijk, maar in de praktijk komt het erop neer, dat ik pas geniet als ze geplaatst zijn en ik terug kijk naar de foto's die ik gemaakt heb en denk: Wat waren ze toch schattig! O wat hebben we genoten, samen in het zonnetje zitten en die geinig stoeiende puppies om me heen. Wat zagen ze er schattig uit! Hoe lief die eerste stapjes en de eerste keer zelfstandig uit een bakje eten, de eerste keer water drinken uit een bak. Wat maakten ze een koddige geluidjes! O hoe kan ik die hummeltjes hebben laten gaan?

Maar dat is achteraf. Op het moment dat ze er zijn, ben ik eigenlijk alleen maar bezorgd én dwing ik me tot riskante dingen, omdat alleen goed gesocialiseerde puppen leuke honden worden. Dus ik laat vrienden en familie de pups knuffelen en hanteren, ondanks het gevaar van virussen en dat mensen niet altijd handig zijn met zo'n klein hummeltje (er is wel eens iemand bijna op een pup gaan zitten toen ze er op grond mee mochten knuffelen. Dan heb ik een totale hartverzakking). Inwendig voel ik me vreselijk. Het enige wat ik wil gillen is "doe nou voorzichtig!!!" Maar mijn allereerste eigen hondje was een drama omdat de fokker te beschermend was geweest. En door alle inentingen en moderne wetenschap is het risico van ziektes erg klein, zeker bij mensen die ik ken en die bereid zijn zich aan mijn regels te houden (handen wassen en schoenen uit bij de voordeur en geen andere honden aaien op de dag dat je bij mij komt). Dus neem ik doelbewust die 'risico's', omdat een pupje van onder de 8 weken verliezen erg is, maar 16 jaar moeten leven met een onaangepaste hond of hem vroegtijdig moeten laten inslapen voor (ernstige) gedragsproblemen nog veel erger is.

Enfin, het grote zorgen maken is begonnen. Ik houd jullie op de hoogte!

Update: Op maandag was er geen vieze vloei meer te bekennen bij Malice, dus dat is goed afgelopen :)
Het oog van Hazle is inmiddels ook genezen. Ze is wel nog steeds wat stil. Chess daarentegen is nog altijd één grote springveer...

Wil je The Sounding Burrows steunen of heb je baat bij wat ik schrijf? Een donatie wordt altijd erg op prijs gesteld!